Wat ik niet wil vergeten… op mijn allerlaatste schooldag

Wat ik niet wil vergeten…

Hoe spannend het is om op 1 september voor nieuwe leerlingen te staan.
Hoe ik met alle zorg de juiste schoenen uitkoos voor die telkens weer bijzondere dag.
Want geloof me, ze zien alles.

Leerlingen die op het einde van de les zeggen ‘Is het al gedaan voor vandaag?’.
Opstaan voor dag en dauw om een weekje naar Berlijn te gaan.
Thuiskomen met daverende avonturen.
Blij zijn dat je ze na zo een week echt samen, nog beter kent.

Ze zien groeien.
Ze hun weg zien vinden.
Passie voelen voor de schoonste taal.
Dat vuur delen met hen.
Samen dingen creëren.
Ze zien durven en spelen.
Met tranen in mijn ogen kijken naar wat ze allemaal leerden.
Oh zo vaak.

Ze zien zingen en dansen.
Ze zien vertrouwen op hun talenten.
Samen afstudeeroutfits bespreken op het einde van de les.
Uitleggen naar welke kant de flosj van het proclamatiehoedje moet voor het de lucht in kan.
Ze zien weggaan.

Lieve berichtjes krijgen van ex-leerlingen.
Fier meekijken via sociale media naar hun keuzes, hun geluk en ja ja hun kindjes.

De woorden van mijn eerste directeur:
‘Zie ze graag, elke dag.’

En oh wat heb ik dat gedaan.
Ik zal het altijd blijven doen.